Vrienden! Een weekje vanalles. Jaja. Waaw!

We waren in Copacabana de vorige keer. Het is er behoorlijk rustig, maar dat heeft waarschijnlijk te maken met de uitgesproken toerist- en hippiesfeer die er hangt. En het is niet anders op Isla del Sol, een eiland dichtbij waar koning auto zijn intrede vooralsnog niet gemaakt heeft en de weinige niet toeristen leven van toerisme en landbouw. Onze twee avonden daar waren dus rustig, en dat was nodig. Overdag was het voor Kim uitrusten op het strand, ikzelf maakte een stevige wandeling rond en over het eiland op zoek naar Inca overblijfselen. En veel slapen natuurlijk. De perfecte rustkuur na Cuzco. En het was nodig, na een tweede nacht op Isla del Sol namen we de boot en bussen over Copacabana, La Paz naar Uyuni. Sowieso een helse etappe, en dat hebben we geweten. 

Isla del Sol op Lago Titicaca

sfeerbeeld met Melanie in Copacabana 

De lonely planet verwittigde ons dat (vooral het tweede deel van) de rit van La Paz naar Uyuni nogal, euh, hobbelig kon zijn. En dat we daarom beter de maatschappij goed kozen. Tot zo ver de goede raad. Eens aangekomen in La Paz had slechts nog 1 maatschappij plaats op de nachtbus. En ja hoor. Kim had al een voorgevoel... Vanbuiten zag het er niet het meest recente model uit. Vanbinnen zag het er uit alsof hij al 3 keer de wereld rond gereden had, met als passagiers een bende hyperkinetische tieners op speed. Daarbij vonden ze het blijkbaar nodig om gedurende  de hele rit op mijn rugleuning te springen. Want ik voelde twee verticale staven in mijn rug duwen en een horizontaal balkje onderaan mijn rug vermeed dat ik mijn zetel plat wilde leggen. Dat beloofde voor een goede nachtrust! Een half uurtje later bleek onze bus niet helemaal direct te zijn. Een man die stonk naar bier waggelde onze kant uit en plofte zich in de zetel aan de andere kant van de gang. Nog een half uur later kwam zijn vriend al even nuchter aan boord. Schijnbaar niet enkel onder invloed van alcohol, want ze zwegen gedurende de 11 uur durende rit geen seconde. Oh ja, een van de twee heeft een verdomd goede batterij in zijn gsm, waarmee hij met schijnbare repeat de Willy Sommers' en de Bart Kaël's van Bolivia liet afspelen. Al een geluk, want daardoor hoorden we de af en toe schreeuwende baby vooraan niet zo goed. 

We waren nog maar net de busterminal uit en ik vermoedde dat de bus geen schokdempers had. Leuk in combinatie met mijn comfortabele zetel. Ieder putje of steentje op de carreterra ramde zich tot in mijn ruggemerg. Het wende wel uiteindelijk. Tot we (weet je nog?) jawel... aan het tweede deel begonnen. Gedaan verharde weg, hallo diepe putten en hoge bulten. Ik denk dat niemand beter eiwit zou opkloppen dan onze bus die laatste 5 uur. Door het geschud opende een van de raampjes zich trouwens automatisch en vloog de wc-deur af en toe eens open tegen Kim haar zetel. Ah ja, want dat hadden we nog niet, koud en een geurtje. Stel je voor dat we zouden kunnen slapen... 

Maareuh, voor iemand denkt dat het niet leuk was. Het beste dat je in zo'n situatie kan doen is ermee lachen. En ik heb al lang niet meer zo veel gelachen (als in het eerste uur dan toch, daarna was het mopje er een beetje af...) 

Een dag uitrusten in Uyuni en hup, voor 3 dagen de Jeep in richting basic hostelletjes maar vooral richting Salar (= zoutvlakte) en nationaal park. Op sommige momenten lijkt het wel alsof de salar de denkbeeldige hemel is. En ondanks dat het daar mooi is, toch zijn we blij dat we in onszelf gereëncarneerd zijn.  Alleen al omdat je zo dicht bij de echte hemel en in een wit landschap gemakkelijk verbrand. En vooral ook omdat we anders al het ander moois hadden moeten missen. 

Salar baby! ow yeah, en er zijn er nog! later... 

Op weg naar het nationaal park was alles eerst vlakker dan Nederland, omringt door bergen ver weg. Gelijdelijk aan verdween het beetje vegetatie dat er nog groeide en werd het eerder  zo vlak als de polders en naderden we het vulkanisch gebied die het nationaal park maakten wat het was. Vreemde rotsformaties, geysers, warmwaterbronnen en vulkanen. Vooral de besneeuwde vulkanen op de achtergrond van een woestijnlandschap waren behoorlijk de moeite! En toen hadden we de gekleurde lagune's nog niet gezien. De enige waarvan we uiteindelijk zijn zogenaamde kleur zagen was des te meer de moeite. Niet tientallen, niet honderden, maar duizenden wilde flamingo's waden, vlogen en zwommen in en rond de rode lagune. Zelfs in de dierentuin geraak je niet zo dicht bij de roze vogels. Al dat moois op een slechts 3 dagen durende trip. Het bezoek aan de Salar werd dus uiteindelijk meer dan het bezoek aan de Salar. En zo keerden we tevreden terug naar Uyuni om er 's avonds al richting Potosí te trekken. 

sunset dag 1

lagune woestijn berg

flamingo's in  de laguna colorada

aaaaaaah, hot springs na drie dagen jeep 

Op de bus naar Potosí moest ik mijn beeld van de norse, koude Boliviaan bijschaven. Een letterlijk en figuurlijk kleurrijke bus met een jolige sfeer, veel gelach en geroep voor musica met rechts in de verste hoek de enige twee westerlingen. Als stad bevalt Potosí me ook veel meer dan Copacabana en Uyuni samen. Een gezellige drukte, maar todo traquilo. Heel opvallend, al dat rustig aan. Het beste voorbeeld daarvan is de manier waarop de auto's en zelfs de taxi's door de stad bollen. Een wereld van verschil met wat ik gewoon ben van Peru en Ecuador. Misschien daarmee dat het me zo bevalt... En dan zijn er nog de mijnen. 

Maar dát, mijn besten, is voor een volgende keer 

groeten, kussen, knuffels en alles wat je wil uit de hoogste stad van de wereld, die na even zoeken blijkbaar toch aanvaardbaar internet heeft. 

Hasta la proxima cariños

Chicos!
Ik lig op een bed met uitzicht op het Titicacameer in wat waarschijnlijk het chiqueste hotel van Copacabana moet zijn. En dat voor slechts 50 bolivianos per nacht. Jaja, ik weet het, luxe is niet nodig, maar voor één keer mocht het wel. En wel hierom:
Na een dag rondslenteren in wisselvallig Cuzco en prijzen vergelijken voor de verschillende mogelijkheden om naar Machu Picchu te gaan kwamen we Armin en Ceci(lia) tegen. Ze waren op zoek naar de San Pedro markt van Cuzco. Markten zijn wel onze dada en hun zesde zintuig voelde aan dat we wel goeie en leuke mensen waren. Babbel gebabbel en poef. We hadden 2 nieuwe vrienden voor onze geplande Inca Jungle Trek. De Chilenen konden trouwens nog een extra 15 dollar van de prijs halen. Goeien bal, me dunkt. Na het avondeten en wat cocktails met onze nieuwe vrienden zaten we er voor het eerst te laat in.

Cuzco 

Rond 7u30 de dag erna was het voor het eerst kennis maken met de rest van de jolige bende die de komende 4 dagen samen met ons zou hunkeren naar die laatste dag waarop we Machu Picchu binnen wandelen. Een bonte mengeling van nog Chilenen, Zweedsjes, een Canadees, een Portugese Zwitser,  Fransen en wij. 

Dag 1 stond een downhill mountainbike op het programma. over asvalt grotendeels. enkel daar waar landslides de weg vernield hadden was het wat avontuurlijker. Net door die landslides werd trouwens verkozen om in plaats van de gebruikelijke brug te plaatsen de rivieren over de weg te laten lopen. Resultaat: ieders enige paar schoenen was na de eerste dag al doorweekt. Dat zorgde wel voor een leuk bindingsmoment tijdens het drogen aan het kampvuur 's avonds. Tegen dat ze iet of wat droog te noemen waren, was het toch al weer wat laat... 

Kampvuren, Jizzer!

De volgende dag was het al van opstaan om 5u30 om tegen 6u30 al op wandel te zijn. Gids Carlos vertelde ons tijdens het wandelen veel over de natuur, landbouw, de Inca's en hun gebruiken en vooral ook nogal veel hoe 'very dangerous' het wel was om in het regenseizoen over sommige paden te wandelen. Goed om Kim bezorgd te maken. Maar eerlijk, zo gevaarlijk kwas het niet. Ik voelde me terug thuis in de Andes. Het landschap begon steeds meer op dat rond Machu Picchu te lijken, of misschien was dat door het kleine stukje Inca Trail dat we gedaan hebben... Een uurtje voor het einde van de tocht kwamen we aan een redelijk breed riviertje die we over boomstammetjes moesten oversteken. Probleem: het water kwam tot boven de enkels over de boomstam. Resultaat: De meeste hun voeten waren al aan het zwemmen een uur voor we aan de termische baden kwamen (als hun schoenen niet nog nat waren van de dag ervoor). De termische baden waren heerlijk na een dag goed doorstappen, ergens in de middle of nowhere langs een redelijk wilde bergrivier. 's Avonds waren de cocktails redelijk goedkoop, dus was het weer iets later dan gepland... 

 Middagpauze!!                                                                      Schoenen uit voor het oversteken van rivier


Gelukkig mochten we de dag erna tot 7 uur slapen. En toch slaagden we er in er iets minder fris uit te zien. Om 8 uur werd de rush naar Aguas Calientes (aan de voet van Machu Picchu) ingezet. Tegen de middag kwamen aan in het nationaal park rond Machu Picchu waar er nog maar eens verassend lekker eten voor onze neus verscheen. Een eerste blik op de verloren stad van de Inca's en een 2 uur durende zondvloed later kwamen we aan in het pitoreske maar heel toeristische dorp. Die avond niet heel lang blijven plakken, ik sliep rond 12 uur.


Netjes, was het niet dat we er om 4 uur uit moesten. De Zweedse Sarah en ik hadden besloten om van de tocht naar Machu Picchu een stevige workout te maken. We kwamen als eerste aan de ingang, die jammer genoeg nog gesloten was. Bummer... Na een uur wachten kwam gids Washington aan met de bus. Eindelijk. Het lang verwachte moment. En voor iedereen, het is meer dan je verwacht, meer dan je op foto's kan zien en meer dan ik kan beschrijven. Je zal er dus zelf naartoe moeten... Na het tweede deel van de workout naar Wayna Picchu en wat uitrusten met een machtig uitzicht was de dag veel te rap gepasseerd. In het donker keerden we met de trein en de bus terug richting Cuzco. In bed om 12 uur. Kapot.

groepsfoto aan de ingang van Machu Picchu

eerste zicht op Machu Picchu, bedankt Route du soleil! (oeis, ik sta ervoor zeker...)

Zo beter? 

En dan nog de obligate foto met de Lama

Er terug uit om 6u30, ah ja, want voor de trip hadden we besloten om wat vrijwilligerswerk te doen. Ondervoede kindjes eten gaan geven in de streek rond Cuzco die niet mee kon profiteren van het toerisme... Geen heel goede keuze achteraf bekeken. Goede bedoeling van de mensen achter de organisatie. Maar weinig visie en duurzaamheid (om dan nog maar te zwijgen van de katerende mensen die het allemaal moesten begeleiden...) Swat, genoeg woorden eraan vuil gemaakt. Die avond was het eten en feesten met de vrienden van de trekking. Yes! De lekkerste cocktails ooit en nog maar eens te laat in bed... Na 4 uur slapen checkout in Cuzco en op de bus richting Titicaca, Bolivia. Na een nacht weinig slapen op de bus wachte ons enkele kilometers voor de grens een blokkade van de plaatselijke marktkramers op... Na ongeveer 2 uur wandelen kwamen we aan de grens, opgewacht door de derde bus van de rit. Met een retard van 3 uur kwamen we aan in Copacabana. 

Daarom dus het 'luxueuse' hotel. Dank voor je begrip en tot een andere keer. 

We zien jullie allemaal heel graag. 

(Ik weet het, het kon iets sappiger verteld worden, maar ik ben nog een klein beetje moe en we moesten eigenlijk al uitgechecked zijn hier...) 

un ambrazo grandisimo!

Kiem, Rafael en Karel aan de kathedraal van Lima 

Karel met ceviche, typisch peruviaans: rauwe vis met nog iets

Kiem met Inca Kola en cherimoya

met Rafael, twin Cesar en kleine zus Wendy, toffesters!