Dag sjoekes! Klaar voor een nieuwe epistel? Ik anders wel... Denk ik.

Eerst en vooral! Welkom Lotte! Alweer fijn reisgezelschap!

Iedereen die er al geweest was heeft het me een of meerdere keren gezegd dat ik er naartoe moest. Juist. Ik heb het over Myanmar. Van wat ik op voorhand moest geloven misschien wel het beloofde land voor de (wereld)reiziger. Met het nodige avontuur.

Myanmar heeft geen bankautomaten. Gevolg: Je moet al je geld in dollars meenemen en wisselen in kyat (tchat) op de zwarte markt in Yangon. We waren de eerste dag nog maar net de straat op en we werden al aangesproken. Money change sir? Euh, ja zeker... Waar moeten we anders heen.  Come with us to our shop. De 'winkel' waren enkele stoeltjes (ja, stoeltjes, want om een of andere reden lijken vele tea shops en andere restauranachtige cafés hier op de kinderopvang van een of andere Ikea. Precies of de gemiddelde beenlengte van de Myanmarezen is de laatste jaren verviervoudigd en de stoelenfabrikanten hebben de groei nog niet kunnen bijbenen. Wat overigens begrijpelijk is voor een ontwikkelingsland die jarenlang gedwarsboomd werd door de rest van de wereld omdat er een onderdrukkend militair regime aan de macht was. En eigenlijk is, maar het zijn geen zulke harde nu die de plak zwaaien. Of zoiets. (of hoe je compleet van je verhaal kunt afwijken. Sorry! Lees het stukje voor de haakjes nog maar eens, want ik denk dat het nodig is)) en tafeltjes wat apart gezet van zo'n theehuisje. "Gij telt" zei hij, "en geef ze in stapeltjes van 10 aan mij, tzal makkelijker zijn om te tellen". Inderdaad, 400 dollar wisselen, dat is zo'n slordige 340000 Kyat, en je krijgt alles in briefjes van 1000 (het grootste briefje is 5000, dat is zo'n 5 euro) Terwijl de jongens het geld telden waren de meiden aan het babbelen, vooral veel vragen over Lotte's mooie kleren. Tot zo ver alles goed. Toen wij de dollars boven haalden waren er 2 briefjes van 100 blijkbaar niet goed genoeg en waren ze zelfs zo vriendelijk om Lotte te helpen grabbelen in haar tasje met geld. Daar was iets niet pluis me dunkt. Tijdens de tweede keer van het hertellen van onze dollars vroegen ze of alles goed OK was en voor we konden antwoorden namen ze de benen. Tellen gedaan, en al wandelend gingen we erachter aan. 100 dollar te kort in de buidel. ze zagen ons en zetten het op een lopen. Een bekentenis!

Een pagode in Yangon vanuit het hotel

Even gaan bekomen in ons hotelkamer. Siëstatje en wat gedachten verzetten. Want voor de eerste keer bestolen zijn doet nog wel wat raar. Wanneer ik wakker wordt had Lotte de kyat verdeeld. 200000 kyat dan toch. Blijkbaar hadden ze 140000 kyat met wat handigheidjes niet gegeven. Bummer! Wat naïef van ons.

Soit. Er was niks meer aan te doen. Terug de straat op dan maar. We komen nog maar net de hoek om en 'poef', daar staat ze weer. En maar spurten en hollen en rennen. Wat ouderen van dagen die dat alles zagen gebeuren namen ons mee naar de politie waar ons beloofd werd dat ze ze zouden oppakken en ons geld terug bezorgen, want ze hadden duidelijk niet veel omschrijving nodig om te weten wie ons dat alles geflikt had. Na 1 uur wachten en de dag erna nog een uur werd ons verteld dat het nog niet gelukt was en dat we maar eens moesten terug komen de dag voor we terug naar Bangkok vlogen. Dan gingen we ons geld zéker terug hebben. Yeah right... 

duzenden stoepa's aan een tempel, een per pagina van boeddha zijn boek

Goed. Tijd voor wat meer foto's tussen het verhaal. Yangon leek ons logischerwijs maar niks dus trokken we snel naar Mandalay. De vriendelijkheid en openheid van de mensen deed het kakgevoel (nee, we hadden geen diarree) dat we in Yangon opgedaan hadden al snel smelten voor de zon. Een dokter van een jaar of 80 die me gratis en voor niks onderzocht omdat ik me 1 dag niet echt goed voelde, een memorabele kapperervaring (4 euro inclusief massage en gezichtsverzorging) en Mr. Linn die ons met zijn moto's alle mooie plaatsjes in en rond Mandalay toonde waar geen overheidstaks voor moest betaald worden. En die waren zekerst ook de moeite, misschien nog het meeste die ene houten brug die de langste in de wereld moet zijn en bovendien nog eens in een prachtige scene gezet werd ook. Of een boeddha in een van de vele tempels die door pelgrims gedurende de jaren bedekt werd met milimeters bladgoud. 

Een slapende monnik ergens op weg naar een tempel op een berg. Schattig!

bladgouden boeddha!

en zo komt dat bladgoud erop...

Monniktoeristen of toeristmonnikken

De houten brug 

koeien aan de brug

De brug is voor iedereen!! 

Het Myanmargevoel begon stilaan te komen. En we waren nog maar pas begonnen. De volgende stop: Bagan. De bus zag er bij het opstappen nog behoorlijk uit met 3 comfortabele zetels per rij. Na 10 minuten over de misschien wel hobbeligste 6 uur van mijn reis (ja, misschien zelfs hobbeliger dan La Paz - Uyuni voor wie het zich herinnert) lagen vele zetelonderdelen verspreid over de grond van de hele bus. Komisch zicht, maar het was best nog comfortabel en ik heb geslapen als een roos. Bagan is een oude hoofdstad in een vlakte bezaaid met tempels. Nee serieus, echt bezaaid. Ik heb ooit eens iets gehoord van een wedstrijd van om het meest foto's trekken van tempels op 1 dag. Jammer dat ik niet mee deed, ik had zelfs denk ik maar 1 foto nodig om te winnen. 

Zoveel tempels bezoeken is wel behoorlijk vermoeiend, dus spendeerden we behoorlijk wat tijd aan de zonsondergang tempel. Keuvelen en dollen met de locals, hen wat kaartspelletjes leren, andere spelletjes aangeleerd krijgen. Echt heerlijk. Je een beetje thuisvoelen op reis. Niet veel plaatsen die daar al in geslaagd zijn...

Tempels

Tempels 

Tempels

heel veel tempels

spelen aan de zonsondergang tempel

tempels bij zonsondergang

  

tempels bij zonsondergang

Na enkele dagen waren we uitgetempeld en was het tijd voor wat natuur. Een trekking van Kalaw naar het Inle meer heeft daarvoor gezorgd. Samen met een spaans fenomeen, een interessante australische 50er, een rustige Fransman en zowaar een Belg trokken we over en tussen heuvels naar verschillende stammen waar we bleven eten en slapen. En nog maar eens waren de Myanmarezen heel schattig en leuk. Ik kan het precies moeilijker omschrijven als ik in mijn hoofd had. Je zal gewoon zelf naar Myanmar moeten komen. Maar geniet eerst nog maar van wat foto's. 

schoon he, zo'n uitzicht...

waaw

en nog van dat...

schattig!

op de the bij pepe en meme

en heel lekker eten uit een primitieve keuken

verstopt

geposeerd

en dat aan de huidige prijs van de patatten Ik zie ze het bij ons zo niet doen...

Kind op buffel, dat zie ik ze bij ons even min doen...

marktje!

in traditionele kledij dan nog... 

de groep: leukheid en amusement troef! Bedankt jongens!

Daarna bleven we nog enkele dagen aan het meer plakken. Heel interessant hoe sommige vissers hun boot manoeuvreren met hun been rond de peddel gewikkeld. Sommigen zouden veel bewonderen blikken kunnen krijgen mochten ze in een venetiaanse gondel gedropt worden. 

varen voor gevorderden 

varen voor gevorderden 2

oefenen

Ten slotte trokken we nog naar de 'zee' voor enkele dagen ontspannen. Behalve die ene dag dan, toen we het in ons hoofd haalden om in de gietende regen een berg te beklimmen om drie stenen en een stoepa te zien. Het uitzicht vanboven werd beperkt tot een poollandschap zonder horizon. Maar het bracht wel veel voldoening, en daar doet een mens het toch voor e.

ons bende bij de 3 stenen en de stoepa

De laatste dag kwamen we in het midden van de nacht aan in Yangon en na wat uitslapen dachten we nog eens aan de politie te gaan vragen of ze ons geld al hadden gevonden. We komen uit ons hotel, gaan de hoek om en PAF... Jawel... Daar staat ze. Een babbeltje te slaan met een vriendin. Een blik van herkenning maar niet goed weten van waar volgde ons terwijl we passeerden alsof er niets gebeurd was. Na verrassend weinig wachten vertelde de politie dat we om 4 uur in de namiddag moesten terugkomen en dat we dan ons geld zouden terug krijgen. Vol ongeloof gingen we dan maar wat rondwandelen. Om 4 uur, opnieuw na heel weinig wachten, zagen we terug een bekend gezicht. Deze keer van de flik die alles opschreef. Hij zei iets van dat was dan 100 dollar en 14000 kyat dat ze van jullie gestolen hadden he? Ik dacht bij mezelf, zet maar een nul achter die kyat. Maar goed, promt tovert hij een briefje van 100 dollar tevoorschijn. Waar die kyat dan gebleven zijn, Joost mag het weten. We hebben er niet te veel vragen durven over stellen. Tenslotte krabbelt hij op een papiertje: 'We put her in jail' en wijst ernaar. Juist ja. Handjes schudden, bedankt zeggen en wegwezen. En ik stel voor dat je net als ik geen verklaring probeert te zoeken voor deze historie.

Ik onthoud van Myanmar, of misschien toch beter Birma: heel mooi land, met nog veel mooiere mensen. Een aanrader mensen, de verhalen zijn waar! Daarom als eerbetoon aan het Birmaans volk: een serie portretten als uitsmijter voor de liefhebbers! Juuuuiiiijjjjj! Feest! (en eigenlijk ook vooral omdat het internet nu rapper gaat dan ooit) 

Ik weet dat je er niet zo veel van zal genoten hebben als ik van Myanmar, maar hopelijk was het toch de moeite! Morgen vertrek ik richting Nepal met hopelijk nog wat leuke verhalen. En wie weet moet je er deze keer niet zo lang op wachten... 

Tot in den draai mijn besten! Veel liefde voor allen!

het zusje van dit schatje heeft volgende foto van ons getrokken: geniaal hoe een kind als zij zo'n foto kan trekken waarop je op ons gezicht kan lezen hoe schattig de fotograaf wel is...