Hier --- onder andere

Missed me?

Zowel het haar als de baard zijn er deels aan moeten geloven ondertussen. Een broek vol scheuren is ondertussen hersteld door een vriendelijke kleermaker terwijl de rest voor het eerst naar de wasserette ging. Ook de Allstars beginnen er wat meer uit te zien zoals ze horen. De tijd passeert. En na wat langer dan verwachte verblijven in Potosi en Sucre heb ik het gevoel dat ik nog wel even in Zuid Amerika zou willen blijven... Misschien kom ik hier wel wonen. Helaas zondag vlieg ik naar Paaseiland en daarna naar Nieuw Zeeland. Ja. Zondag. Naar Paaseiland (merk op, niet de Paaseilanden, maar Paaseiland). Nooit gedacht zo veel keer Paas- in een regel te gebruiken. Maar iedereen zal wel mee zijn zeker.

Lang blijven plakken, dat wel, maar veel is er eigenlijk niet gebeurd. Maar om jullie geduld niet te veel op de proef te stellen een greep uit de laatste twee weken.

Zonsonddergang in Potosi

Potosi was ooit een van de rijkste steden van het Amerikaanse continent en misschien zelfs van de wereld. Reden: de gigantische zilvermijn die boven de stad uittorent. Vandaag is het eerder een manier van overleven voor een stad die nooit iets anders gekend heeft dan de mijnbouw. Vanaf je 11^e verjaardag kan je papa je vertellen dat je mee mag gaan werken in de mijn. Op een goeie 4000 meter hooogte donkere nauwe gangen in om met zware ertsen te sleuren. Om het allemaal wat dragelijker te maken kauwen de mijnbouwers constant op cocabladeren, maken ze schunnige grappen en drinken 96% pure alcohol (heftig spul, zelf als je maar je lippen er aan zet…). Jaarlijks sterven er zo’n 20 mijnbouwers. Niet echt verwonderlijk als verschillende mijnbouwcoöperatieven in de berg hun tunnels graven. En ik denk niet dat er veel ingenieurs aan te pas komen...

Aan de ingang van de mijn

Bij wijze van cadeau kon je ‘nuttige’ dingen kopen voor de mijnbouwers. Coca, frisdrank, alcohol, sigaretten en… dynamiet! Ja, leuk hoor, een kind van 11 geraakkt hier makkelijker aan dynamiet dan aan sigaretten. Maar het is duidelijk een vredelievend volkje, die bolivianen. En leuk om er een babbeltje mee te slaan.

Bijpraten met de homies, de jongse was 15

Sucre, de constitutionele hoofdstad van Bolivia, is een gezellig dinkske. Maar veel meer dan rondwandelen en vrienden maken werd er niet gedaan. Dat is als ik de markt in Tarabuco vergeet. Maar dat is het misschien wel waard.

La Paz dan maar. De effectieve hoofdstad. Met regering en voetbalstadium. Naar het schijnt kon je daar de deathroad doen, een downhill met een mountainbike op een weg die niet meer gebruikt wordt, behalve als het echt moet. Met de mountainbike dus. Pure fun. De gids was trots op me: “Gij kunt fietsen gij.” Nja, in België fietsen we wel wat af zei ik.

De vrienden van de dodentocht

Het uitzicht van de dodentocht

Typisch La Paz is worstelen, je weet wel, van die opgezette ‘Amerikaanse’ shows waar stoere mannen in flashy pakjes mekaar te lijf gaan… Wel. In La Paz zijn het cholitas die worstelen. Vrouwen in traditionele kledij. Heerlijk om zo iemand een stevige vent zien in de grond rammen. Of misschien zelfs beter, mekaar. Ook al weet je dat het niet echt is. Iedere zondag opnieuw. Een aanrader!

Een cholita, klaar om meneer te bespringen, en dat niet op de meest vriendelijke manier

Na een nachtje in Copacabana trok ik naar Arequipa. Een bezoekje aan Colca Canyon. De bus om 1u30 ’s nachts richting Cruz del Condor. Aangekomen rond een uur of 6. Na een half uurtje wachten begon de show daar. Eerst 1, dan 2, 4 tot uiteindelijk een stuk of 20 condors die tot vlak boven je hoofd komen zweven. Of zoals de Amerikaanse passant het zo mooi poneerde: Het is net alsof ze de show komen stelen voor de horde toeristen die ondertussen ook waren aangekomen. Het geluid van klikkende camera’s overtrof dat van de condors. Het moment om te vertrekken. Iedereen neemt de bus naar de start van een tweedaagse trekking. Ik verkoos door de velden van wat boeren te wandelen. Voor een goeie 2 uur. Om dan de 2 daagse in 1 dag af te wandelen. Zonder ontbijt en met het laatste uur stijgen in het donker en in de regen was het wel redelijk zwaar, maar de voldoening was eens zo groot als ik na een lekker avondmaal en warme douche in mijn bed plofte. Een stevige wandeling door een prachtig landschap. Een aanrader. Alleen jammer dat de batterij van camera het begaf nog voor ik half afgedaald was… nè… Ik heb het gezien, jullie zullen er zelf naartoe moeten.