Lads and ladies!

Wowz, was dit even lang geleden... Nieuw Zeeland is dan ook Zuid-Amerika niet, op veel gebieden. Misschien zelfs op alle. En hup, we zijn weer vertrokken. Waar waren we gebleven. Was ik er maar gebleven. Lima. Ik mis het al in spaanssprekend Amerika te zijn. Maar goed, Paaseiland en Nieuw Zeeland zijn ook niet mis. Hehe. Ik voel me plots wat verwend zo te kunnen reizen.

Paaseiland, het eiland van de teloorgegane maatschappij en de gekke beelden. Over die beelden. Serieus, de makers van Mario Bros (of Super Mario, of hoe dat spel ook mag noemen waar ze die beelden in gebruiken) mogen zich wel eens wat beter informeren voor ze een jongsdroom met zijn neus op de harde feiten duwen. Net als mijn droom lag het overgrote deel van de beelden face down tegen de vulkanische grond van dit mysterieuse eiland. Gelukkig was er nog de groeve, waar ze ooit eens nieuwe beelden maakten en niemand van de rivaliserende stammen het nodig vond om die ook vernielen. Of was het omdat de tsunami's zo hoog niet kwamen. Ik ben het even kwijt. En omdat er veel geld naar Paaseiland vloeit, werden er ook nog enkele gerestaureerd. Sprankel sprankel.

De meeste die ik zag eten al enkele eeuwen stenen

De eerste die ik zag stonden wel recht

2 dagen had ik. En 1 fiets. Er werd serieus wat afgehaspeld. Wetende dat de meesten daar het doen op 5 á 6 dagen en met een auto, moto, scooter, quat, bus... (enfin, iets met een motor in die genoeg heeft aan diesel of nafte om te draaien). Het overgrote deel van de toeristen daar zag ik echter ook niet meteen op een fiets kruipen om ook maar tot aan de bakker te rijden (Ok, verder dan dit klagen over het overdreven toeristisch aandoen van Paaseiland ga ik niet, want dat verdient het eiland niet echt. De toeristen daarentegen... (oeps)).

Een krater van een vulkaan, waaw

Zonsonderdgang dag 1

Ondanks het rushen was het wel genieten. Vulkanen op, vulkanen af. Langs gitzwarte kliffen waar de zee behoorlijk woest tegenaan hotste. In grotten (dan wel zonder fiets). En natuurlijk langs de bekende beelden. Met als hoogtepunt daarvan de eerder vernoemde groeve. Of was het de 73-jarige Canadese die me vriendelijk uitnodigde haar gegidste rondleiding door de groeve te vervoegen zonder ervoor te hoeven betalen. Leuk. Alleen wat raar als de gids ook de eigenaar is van je hostel. Maar het was een vriendelijke Kiwi. Hetzelfde dametje heeft me ook vergezeld tijdens een deel van mijn tweede en laatste avondmaal op het eiland. Gezellig. Vanaf nu reis ik verder met een pin met de Canadese vlag op mijn Eastpak.

 De 15 meest bekende

Auckland by night

Dan werd zomaar eventjes in een paar uur tijd naar die andere andere kant van de wereld gevlogen. Al dat vliegen, het wordt een beetje een sleur. (Miljaar, wat is dat hier, te veel negativisme voor een mooie reis als de mijne. Klik.) Na enkele dagen had ik een Française gevonden die mee kon reizen van Auckland naar Wellington in een week. Na dag 1 zou een François ons vergezellen. De trip was tot nu toe nogal van vulkanische aard. Van tussen de huizen in Rotarua kwamen dampen tevoorschijn, geen wonder dat bij een beetje windstil een doordringende zwavelgeur over de stad ging. Aangenaam. Gelukkig hadden we de dag erna in Taupo afgesproken met Aloys de François. Vanuit Taupo deden we naar het schijnt een van de mooiste 1-dagswandelingen van de wereld, de Tongariro Alpine Crossing. Uiteraard tussen vulkanen door. Daarvan is 1 beter gekend als Mount Doom uit een trilogie waarvan de naam me even ontsnapt. Tegen afraden (wegens tijdsgebrek) van de mejuffer die ons naar het startpunt bracht in beklom ik toch deze Ngauruhoe. En met reden, magnifiek uitzicht, eindelijk nog eens een fysieke uitdaging en dat terwijl ik 2 minuten voortijdig aankwam. En het moet gezegd worden, het is inderdaad een mooi wandelingske. Van Alp-achtige vlaktes over rotsen naar kleurrijke meren om te eindigen door een dicht woud. Behoorlijk divers voor een dagtocht.

Dampen in Rotarua

Zonsopgang in Rotarua

Vanboven op de Ngauruhoe

Onderweg

De dag erna besloten we een minder geprezen wandeling te maken. Desalniettemin werd het eentje om in te kaderen. Alles gebeurde langs Lake Taupo. We klommen eerst naar een rots waarvan we een mooi uitzicht hadden op het meer. Daarna daalden we af naar een klein strandje aan het meer, waarna verondersteld wordt rechtsomkeer te maken en dezelfde wandeling terug te maken. Nu was het al 4u30 en we dachten de kust te volgen om zo ook van de zonsondergang te genieten. En zo geschiedde. Wij door het bos langs de kust. Steeds minder bos werd steeds meer rots. Maar af en toe vonden we iets dat op een pad leek. Tot plots, een touw. Zie je wel, een pad. Na een uur bevonden we ons op een richel van 20cm aan een koord langs een rots. 10 meter onder ons het meer, 50 meter boven ons de top van de rots. Na de eerste kaap gerond te hebben bleek een nog een kaap te komen. En aangezien de zon al redelijk aan het ondergaan was besloten we terug te keren, want in het donker was het niet echt aan te raden. Op de weg terug bleek dat we nodeloos door het bos geploeterd hadden, want we konden een duidelijk afgebakend pad volgen. Op een 500 meter van het eigenlijke pad vonden we de oorzaak ervan. We vonden een kampeerplaats in het midden van niemandsland. (the middle of nowhere dus, maar omdat mijn oma dit ook leest…). En ik had zo de indruk dat de bewoners het niet zo leuk vonden dat we dat gezien hadden. Heel mooi kampeerplekje op een mini strand. En iets verderop hadden ze zelf een grot om in te slapen voor als het regent. We hebben ze maar niet gezegd dat we hun touwen gebruikt hadden… Het eigenlijke pad was uiteindelijk volledig met de zaklamp te doen, maar we hadden tenminste een mooie zonsondergang gehad. Buiten de extreme campers hebben we trouwens maar 2 keer andere mensen gezien op het pad. En beide keren was het op de terugweg in het donker. Vreemd. De eerste was een mountainbiker, de tweede een man met een heel groot geweer en twee kinderen die achter hem aanhosten. Heel vreemd.

Langs de rotsen, op mijn allstars, want het zou een lichte wandeling worden

Rusten met uitzicht

De dag daarna waren we al in Hawke’s Bay, de wijnstreek van Nieuw Zeeland. In Napier ging ik de obligatoire kiwi’s bekijken, in een Aquarium dan nog wel. Voor de onwetenden, een kiwi is ook een vogel. En in Hastings werden enkele wijnboeren bezocht waar we wat wijnen konden proeven. We bleven trouwens slapen bij een vriendelijke druivenboer die zijn vloer ter beschikking stelde. Huj!

Wijngaarden bij Hastings

Ondertussen dus al in Wellington. Heel aangename stad heb ik de indruk. Veel levendiger dan alle andere steden die we passeerden (waar standaard de restaurants, cafés en winkels sloten tussen 4 en 6). En toch denk ik dat ik hier niet te lang zal vertoeven. Het is namelijk wat moeilijk kamperen in een stad. En het ziet ernaar uit dat die terugweg vooral alleen zal gebeuren. Vrienden vinden om mee te reizen is blijkbaar toch nog niet zo gemakkelijk. Tot zo ver deze korte bijdrage over een mooi land. Maar toch kan ik eigenlijk niet wachten tot ik in Zuid-Oost Azië ben. En misschien duurt het wel tot Bangkok eer ik nog eens iets zal kunnen posten, ik denk dus dat enkelen onder jullie ook niet zullen kunnen wachten tot dan. Mooi zo, dan ben ik niet alleen. 

Hasta la proxima!

Hopelijk valt het wat mee, want twas in een rapke. 

Kussen voor allen!