Mannekes!

Waar waren we gebleven? Het is dan ook weeral een eindje geleden. Foei mij! Excuus! Ik probeer het goed te maken met een overload aan foto's. En zo... 

Juist ja, weg uit het gezellige Luang Prabang. Op naar Vang Vieng. Wat ooit een rustig dorpje was in een pracht van een karstlandschap is nu niet meer. Alles veranderde toen iemand het lumineuze idee had om met de binnenband van een auto de rivier af te drijven. Vandaag is het een toeristenoord waar de voornaamste activiteit deze tubing is, waarbij is het zo veel mogelijk drinken voor een aanzienlijk deel van de toeristen het hoofddoel is van hun soms wekenlange verblijf in het dorp. De ondernemers van de al dan niet plaatselijke bevolking hebben er in ieder geval financieel niet slecht bij gevaren. Of dat blijkt toch uit de riante villa's en de westerse stijl die we op onze wandeling net buiten het toeristisch gedeelte van het dorp zien. Ik weet eigenlijk niet of ik me goed moet voelen bij de evolutie van Vang Vieng.  

Vang Vieng authentiek, of toch geprobeerd

Detail van het ochtendlijk uitzicht vanuit het hotel

Dan maar kajakken richting hoofdstad Vientiane. De stroomversnellingen zijn iets steviger dan die op de Lesse, en we hoefden onze kajak niet 1 keer over de keien zeulen. Dat kom je in België niet tegen. Ik wil wel niet weten hoe er op die rivier gekajakt wordt in vol regenseizoen. We werden nu al getrakteerd op een onvoorziene duik in de stroomversnelling... En tijdens de BBQ 's middags werd er van rotsen gesprongen. Leuk leuk leuk!

Vientiane is een gezellige en zeer rustige stad om een hoofdstad te zijn. Maar er is niet overdreven veel te zien waardoor tijdsgebrek ons verder zuidwaarts dreef. Op naar Kong Lor dorp. Daar stelde mevrouw Kim een matras in een hoekje van haar living ter onzer beschikking om er de nacht door te brengen en samen met haar te dineren. Toffe madam hoor!

Ik leer Lao, zei leert Engels, eigenlijk kan je niet veel meer doen als je mekaar niet zo goed verstaat...

Maar we waren er natuurlijk niet zomaar. Zonder zijn gelijknamige grot kwamen waarschijnlijk maar weinig toeristen naar Kong Lor (hoewel het landschap er rond ook wel te pruimen viel). de grot is een goeie 7 kilometer lang en de rivier die de tunnel uitgehold heeft stroomt er nog steeds door. De grot was op sommige plaatsen hoog, heel hoog. Hoe hoog was echter niet duidelijk, want het was er stikdonker. Zo donker dat je om er een foto (met flash) van te zien je gewoon kan wachten tot je pc in de slaapstand gaat. We vaarden de volledige grot door op een bootje dien niet meer dan 4 personen kon dragen en de bestuurder had niet meer dan een koplamp nodig om tussen de honderden watervalletjes te laveren.

een droog stuk, het enige verlichte deel van de grot

nog een impressie... 

aan de andere kant van de grot waren deze vrouwen en meisjes aan het vissen. 

De ingang

afscheid van Kim, het was leuk bij jou te zijn!

landschap rond Kong Lor dorp

Ja, we trokken inderdaad al weer verder. Na een helse rit waarbij enkele medetoeristen het op hun heupen krijgen van de onverwachts veel langer durende busrit terwijl ik in gedachten verzonk naar al die andere busavonturen die ik al beleefde op mijn reis en een glimlach niet kon onderdrukken kwamen we aan bij de 4000 eilanden. Daar waar de Mekong op zijn breedst is en de eilanden oases van rust zijn om te bekomen van al dat eerder gerush. Ik bleef glimlachen. Voor een 3-tal euroots per nacht huurden we ons een mini bungalow met hangmatten in onze veranda. Ideaal om te relaxen. En om te blijven lachen. Even dacht ik dat de wind gedraaid was.

al dat relaxen gebeurde onder andere bij dit uitzich

of bij dit 

Een mooi kiekje van wat ik zag als ik van het terras van het restaurant naar beneden keek

Maar waar ik misschien nog het meest van genoten heb, is het duiken van palmbomen en het zwemmen in de Mekong. Vooral als de kinderen van het dorp mee kwamen spelen. Het contact met de lokale bevolking vind ik nog steeds het leukste aan reizen. Jammer dat ik die ene avond bij mevrouw Kim niet meer Lao heb kunnen leren.

plons

je zou moeten zien wat er daar gebeurde, je zou ook zo kijken

En toen waren we plots al in Cambodja, in Phnom Penh zelfs. Een levendige stad, waar ik genoten heb van het rondwandelen.
De ochtendlijke wandeling langs de tempels leidt al snel naar een marktje langs een zijweg, geen toeristen te bespeuren, wel de dagelijkse kost voor veel cambodianen. Letterlijk en figuurlijk. Brommers zoeken en vinden verbazend vlot al toeterend hun weg tussen de vele mensen. Een naakt kind rent door de kraampjes met fruit waarvan ik de naam nog niet ken. Een horde vliegen wordt door een penetrante geur naar de vlees- en visstalletjes gelokt. Een afwezige blik van een wachtende kapster volgt me terwijl ik me langzaam langs de overvloedige en onoverzichtelijke kledingstanden begeef. Om een of andere reden vind ik het heerlijk om hierdoor te kuieren. Al een wereld van verschil van de centrale markt waar ze duidelijk wat meer toeristen gewoon zijn.
Tijdens een korte regenbui vluchtten we een bar binnen, waar de drie enige vrouwen naast Tine de mannenclub bedienden. Die club zat bovendien allemaal met de neus in dezelfde richting, namelijk naar de muur met 3 televisies waar 3 verschillende programma's speelden. Na snel nog een straatburger op naar het koninklijk paleis. Mooi hoor, maar niet zo heel verrassend na de ziljoenste tempel. Veel interessanter was eindelijk eens een gesprek met monnikken die wat Engels konden. Het onderwerp begon bij de vissen en schildpadden die ze aan het voeden waren en evolueerde naar wederzijdse interesse in mekaars cultuur tot het voor hen weinig hoopgevend politiek systeem en het beleid ondanks de nakende verkiezingen. Tot ze plots een half uur vroeger in de les moesten zijn. Of was het wantrouwen in de man met de luide radio die zich nog maar net in onze buurt kwam zetten net iets te grote. De meer gedempte stem van de ene en de subtiele armbeweging van de andere deed het toch vermoeden.

koninklijk paleis tot de derde

Onze nieuwe en in het oranje gehulde vrienden raadden ons aan naar een of ander eiland te gaan. Vreemd genoeg bleek het om een prestigeproject te gaan, hoogstwaarschijnlijk uitgaande van de overheid die de laatste jaren schijnbaar al enorm veel geld gepompt moet hebben in het opwarderen van Phnom Pehn. Een plaats waar bovendien vooral de beter gegoede jeugd naartoe trok.

De dag erna was voorbestemd om met een iets minder vrolijk gevoel te passeren. Het bezoeken van de Killing Fields en S21 zijn dan ook een must om te realiseren welke invloed de Rode Khmer heeft gehad op Cambodja. Het kan vergeleken worden met een bezoek aan Auschwitz in Europa. Tussen een derde en de helft van de Cambodjanen lieten het leven gedurende de 5 jaar waarin de Rhode Khmer onder leiding van Pol Pot de plak zwaaide. Hetzij door uithongering, hetzij vermoord door de militairen (als 'tegenstander van et regime). Dit laatste gebeurde in een van de vele Killing Fields (massagraven) verspreid over Cambodja. Ongeveer 20.000 lijken werden teruggevonden in het Killing Field nabij Phnom Penh. Een school in de stad werd omgebouwd tot S21, een gevangenis waar tegenstanders van het regime (of van wie men dacht dat ze een tegenstander waren, of van wie men dacht dat ze een tegenstander zouden kunnen worden) vastgehouden en veelal gefolterd werden tot ze valse beschuldigingen van bekenden waardoor ze door de Rode Khmer konden worden vermoord. Het vermoorden gebeurde met het dichtstbijzijnde gebruiksvoorwerp die kon dienen om de veroordeelde te slaan tot hij bezweek onder zijn verwondingen. Kogels waren immers te duur (waar hebben we dat nog gehoord?). Enkele foto's ter verduidelijking.

iedere put was een massagraf, of misschien beter is, want ieder regenseizoen komen door de lichte grondverschuivingen nog her en der kleren, tanden en kleine beenderen aan het oppervlak. Bij de ontdekking door de Vietnamezen waren de lijken van veel massagraven al in zo'n staat van ontbinding dat deze bol stonden.  

kleren en beenderen die ieder jaar komen 'boven drijven'

Deze paaltjes stonden rond het massagraf van moeders en kinderen. De boom op de achtergrond werd gebruikt om het hoofd van kindjes tegen kapot te slaan. 

Een stoepa, gebouwd ter nagedachtenis van wie hier gestorven is, omdat het zo hoort in het boeddhisme en omdat iets verschrikkelijks als dit nooit mag vergeten worden. 

S21, duidelijk nog een schoolgebouw in te herkennen

de celblokken werden afgespannen met prikkeldraad

'belangrijke' gevangenen hadden een eigen klaslokaal als cel, waar ze gefolterd werden tot ze de nodige informatie losten

'gewone' gevangenen kregen een cel van 1 op 2 meter. 

enkele van de gezichten die via S21 naar het Killing Field werden gebracht 

1 gezicht. Levenloos, en niet begrijpend wat er gebeurt

Genoeg verdriet nu. Geïnteresseerden vinden zeker meer info op internet!. 

Dan maar naar die andere must in Cambodja. Juist! Angkor! Een hele verzameling aan tempels, waar je gemakkelijk enkele dagen kan rond wandelen. Foto's vertellen hier meer dan woorden, aangezien we geen gids hadden... 

Angkor Wat (de grootste tempel ter wereld), al binnen de eerste muren. 

Binnen de tweede muren denk ik... Jammer genoeg was het onmogelijk om de hele tempel op een foto te krijgen... 

De Bayon, Tine's favoriet!

Door de gezichtjes zeker... 

De Bayon ligt in Angkor Thom, de oude hoofdstad van het Khmer Rijk

En dan nog een, omdat het Tine's favoriet is.

Ik en de gehuurde fiets op de oude markt, of grote markt, zoals je wil

Dit juweeltje zag er ooit uit als die stenen links en rechts, maar werd door archeologen terug in mekaar gepuzzeld, lijkt me wel een uitdaging. 

Tine voor een voorbeeld van de bas reliëfs die alle tempels in het complex versieren. 

Angkor Wat vanaf de buitenste muur bij avondschemering

Ta Prohm, of de tempel in de jungle, gebruikt als decor voor Tomb Raider

Schoon hoe de natuur overneemt

Een regenbui zoals het hoort. Hoor ik daar nog iemand klagen in België over het weer? 

Kinderen spelen in de plas bij de tempels.

Voor onze laatste dag in Cambodja hadden we al genoeg tempels gezien. Een fietstochtje naar het Tonle Sap meer met zijn drijvende dorpen leek ons een mooi alternatief.

een stop op de enige heuvel die we tegenkwamen op het anders biljartvlakke platteland

plat dus. Nog platter dan Nederland zou ik zelfs denken...

en tot slot nog een drijvend dorpje met een vissersvrouw ervoor. 

Dag vriendjes, en vriendinnetjes, dat was het dan al weer... 

Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en ik hoop jullie snel weer te mogen verwelkomen met een volgend blits bericht! Ik ben een beetje moe nu en moet dus dringend slapen. 

Zoen van je kapoen. 

Slaapwel!